Özlemişim buraları, kelimelerle oynamayı.
Bir yerden başlasam diye başlamıştım sözlerime  yakın mecralarda. Sanırım artık yeni yollara düşmenin de zamanı geldi.Çok yakında farklı isimlerde farklı çerçevelerde ve birazcık daha kalabalık...

EMA

Tatiller yazmak için güzel fırsatlar yaratır.Sırtımızdaki yük biraz olsun hafifler ama sokrat misali sanırım kafamızı atamadıktan sonra o küçük kurtçuklar bizi oymaya devam ediyorlar.Son zamanlarda küçük ve "sessiz" evimin dönüştüğü ruh halinden elimi bilgisayara değdirebildiğim ve sorumluluklarımı etrafımdan uzaklaştırdığım nadide anlardan birinde burdayım.
Yılın sonuna doğru hızlıca geldiğimiz şu zamanlarda kapımızda bekleyen konserlerin hevesi içinde bütün bir yılın dönüşlerini yapıyor, kulaklarımızı sürekli yeniden tazeliyoruz.Bahar dönemi gelmeden içimizde bir şeylerin olgunlaşmasını yeni geleceklerin boşluklarının açılmasını mutlulukla takip ediyor aslında böylesine sevimli cümlelerden daha yağmurlu günlere, ara ara kaybolan eller içinde kendimize dokunmaya çalışıyoruz.
İşte böyle zamanlarda yazılmış bir yazı;


"Ema- Past Life Martyed Saints" 

Erica M. Anderson yani nam-ı değer EMA.Kendisini Güney Dakota'yı bırakıp on sekizinde solist olduğu grubu Gowns'la tanımadım ne yazık ki.Uzaklardan , dalgaların arasından ulaşılmaza ulaştırmaya çalışan vokalleriyle ilk kez  " Marked" sayesinde tanıştım.Şarkıdaki derinlikli,bir yandan serinleten hava ve dönüşlerden oldukça etkilenmiş ve albümün tamamını sabırsızlıkla dinlemiştim.İlk dinlediğimde ufak bir hayalkırıklığı yaşamış hatta albümü sevmemiştim.Fakat zaman içerisinde birçok kez dönüş yapmış ve bu görüşüm oldukça değişmişti. Kendisine kolayca atfedilen experimental etiketlerinin yanından geçtiğini bile düşünmez olmuştum. Her birikimimizi deneme çabamımızı "experimental" diye etiketleyebilir miyiz bunu da bir masaya yatırıp ayrıca bir tartışmak lazım ama birilerince bunun biraz da onu değersizleştiren bir amaçla yapıldığını düşünüyorum .Oysa ki EMA'nın müziğinde tüm o akustik gitarlar içinde özellikle California, Anteroom düşünülürse bariz  grunge etkisini kesinlikle yadsıyamayız 90'lar etkisindeki birçok şarkı da bunu anlamamız için gayet yeterli bence.

                                  

Albümün etiketlenişindeki bu sıkıntının aslında bir yere oturtulması oluşundan kaynaklandığını düşünüyorum. Farklı soundların bir birleşimi gibi fakat aynı zamanda bir kendine özgü bir anlatısı da var.Üzüntüleri ve kaygılarıyla California ya da gerçekten iyi bir başlangıç olan The Grey Ship, akustik gitar vokallerle doğru zamanlarda derdini anlatan yaşanmışlıkları seslendiriyor.İçindeki duyguların samimiyeti ve anlatımının adeta bir bilinçakışı içinde oluşu albümü bende sevdiren detaylar oldu.Hole, Sonic Youth gibi etkilerin mevcudiyetini yadsıyamayacağımızı düşünsem de bu rahatsız edici bir etki içinde ya da kopyalayıp kendine yapıştırmış hissi uyandırmadı.Durdukça daha da oturan ve erken dönem 90'ların o içtenliği içinde bu yağmurlu kışı bekleyen günlerime yakıştı.Eğer kulağınız takılırsa sizde EMA'ya bir şans verin derim.

Bonnie Prince Billy-Quail and Dumplings

Bonnie Prince Billy'i Türkiye'ye ikinci gelişinde Babylon'da izleme şerefine erişebilmiştim.Benim için her dinleyişimde özel olmayı başarabilen özel bir müzik yapıyor çünkü.Ekim'de çıkacak olan yeni albümü Wolfroy Goes to Town' ı da büyük bir sabırsızlıkla bekliyor olacağım ama öncesinde Nina Nastasia ile duet yaptığı ve albüm hakkında son derece yüksek beklentiler içerisine sokan  ilk video "Quail and Dumplings"

                         

Atlas Sound-Parallax

Atlas Sound'dan yeni albüm haberleri ve yanında iki tane tadımlık şarkı geldi.Bradford Cox'un solo projesi olan Atlas Sound'un bir sonraki albümü Parallax'ı dinlemek için sabırsızlanıyorum özellikle Logos'un etkileri hala içimde devam ederken bu yeni albüm hakkındaki tüm bilgileri internette küçük araştırmalarla artık bir not defterinden başka her şeye benzeyen saçak saçak ipucu defterime kaydediyorum.Şimdiye kadar ki izlenimlerime göre ki bunlarda Te Amo ve Terra İncognita 'dan yola çıkarak, biraz daha yumuşak biraz daha yataktan çıkıp pencereye kadar yürümüş hatta belki de dışarı adımını atmış bir albüm bizi bekliyor sanki.Merakla bekliyoruz.
Unutmadan 8 Kasım'da.

Oupa-Forget

Daniel Blumberg'in solo projesi olan Oupa, ismini henüz Max Bloom'la birlikte çalışmaları olan Yuck kadar duyuramadı.Yavaş bir temposu olan derli toplu bu albüm özellikle önümüzdeki sonbahar-kış döneminde kulaklarımızı süsleyecek gibi duruyor.Albümün ilk yayınlanan şarkısı olan forget i  paylaşıyor, albümün kendisine de 15 ağustostan beri Blumberg'in kendisine ait ve albümün çıktığı boiledegg plak şirketinin şuradaki adresinden ulaşılabildiğini de hatırlatıyoruz.İyi dinlemeler!

Cass McCombs - The Same Thing

İki yıl önce çıkarmış olduğu Catacombs albümüyle  lo-fi folk,country tarzıyla aşk dolu bu albümle gönüllerimizde ayrı bir yere koyduğumuz Cass Mccombs'dan Wit's End  albümünden sonra bir albüm haberi daha geldi.8 Kasım'da bizlerle buluşacak Humor Risk albümü öncesi çıkan 

The Same Thing yetmişlerden gelen vokaller,doksanlardan folk soundlarla albüme dair ufak tefek izlenimler veriyor.Bu şarkıyla beraber önceki albümden pek sevdiğim, ne zaman dinlesem içimde bir yolculağa çıktığım,tüylerimin diken diken olduğu you saved my life yayınlıyorum, iyi dinlemeler.

                                                                   

James Blake-James Blake

Bu yılın en çok konuşulan isimlerinden biri olmayı başaran, yirmi iki yaşındaki genç minimalist James Blake’i ve kendi adını taşıyan albümünü sonunda ele almayı başardık.2009 yılında  Air & Lack Thereof adlı ilk single’ını çıkaran James Blake’in asıl çıkışı kuşkusuz  Feist cover’ı olan  Limit To Your Love ile oldu. Bu şarkıya yapmış olduğu dubstep ağırlıklı cover, içten ve derinden gelen  hafif boğuk sesler oldukça ilgi çekmişti.Özellikle bu şarkı da R&B sounddan yavaş yavaş dubstep’e kayış oldukça dikkat çekici ve cover olarak bakıldığında da geçişlerin başarılı yakalandığı bir çalışmaydı.CMYK ,Klavierwerke gibi çalışmaları ise hiphop ,dubstep altyapıların birleştiği  bir yanıyla daha elektronik alt yapılara yüklenen, R&B vurgular yapan ama iyi izlenimler bırakan çalışmalardı.

İlk çıkış yaptığı 2009’dan beri sıkı bir şekilde James Blake’i takip eden  BBC’de kendisinin  2011’in en iyilerinden biri olacağı öngörüsünde bulunması  James Blake isminin kulaktan kulağa dolaşmasına yardımcı oldu.İlk uzun çalışması olan kendi ismini taşıyan on bir şarkılık albümü de 7 Şubat’ta geldi.Klasik piyano eğitiminden izler taşıyan zamanla  kulaklarda daha iyi oturan  bir albüm bu kimi yerlerde dağılabilirken kimi yerlerde ise beklenmeyecek kadar olgun sesler taşıyabiliyor.Unluck ile başlayan beklemedik  bu hızlı girişin ardından gelen The Wilhelm Scream ise yavaşlıyor şarkı da dediği gibi ;

“ I don’t know about my dreaming,

all that i know is i am falling,falling,falling,falling,falling”

hayallerimizi,her şeyi geride bırakıp düşüyoruz.İçten gelen ve boğuk , derinden güzel vokallerin olduğu bu şarkıyı   ailesel yaşanmışlıkları kendi dilinde anlatan  I Never Learnt to Share  takip ediyor.Kendi içinde güzel  sıçramalar yapan bu şarkı da ağır vuruşlarla tamamlanıyor.Aynı şekilde Lindisfarne I ve Lindisfarne II de sessizlik içinde ağır vuruşlar yaparken vokallerdeki ağıt yakan hava ise bize biraz Bon Iver’ı hatırlatıyor fakat buradaki en büyük sıkıntı  tek tek bakıldığında birçok güzel şarkıyı bir arada bulmak mümkünken  bir arada bir bütünlük yakalayamayışı.Albümün açılışıyla uyumlu To Care öncesinde gelen şarkılarla bir uyum yakalayamıyor aynı şekilde piyano ağırlıklı Give Me My Mouth da albümün kendine ait akışı içinde değişen soundlar olarak tanımlayabileceğimiz bir durumda değil .Aşırı popülerleşen şeylerin negatif bir çekim alanı yarattığının doğru olduğunu düşünsem de böyle bir yaklaşımla dinlemedim James Blake’i fakat arkasında büyük pazarlama ve reklam çalışmasının olmasından hoşlanmadığımı söylemeliyim.Bu dış faktörlerle değerlendirilip “abartılmış” yaftasını yapıştırıp işin içinden kaçma niyetinde değilim. Farklı sound ve sesleri birleştirirek yükselen R&B,HipHop alt yapılı elektronik soslu müziği daha da perçinledi ve yeni isimlerin çıkışına da şimdiden öncü oldu.Kendisinin akıbeti de  çok çabuk popüler soundların ve kişilerin değişir olduğu bir ortamda sonraki çalışmalarında belli olucak diyor ve Limit To Your Love ve The Wilhelm Scream ile başbaşa bırakıyoruz.